tracer 24

Herdenking overleden kinderen

‘Ze blijven voor altijd bij ons horen’

Marianne Meijerink   Twee keer per jaar zit de kapel op zaterdagmiddag vol met ouders, broertjes, zusjes, opa’s en oma’s, en soms ook nog andere familieleden van kinderen die in de maanden daarvoor in VUmc zijn overleden. Samen met medewerkers van de kinderkliniek staan zij stil bij hun verlies. Vaak kennen de aanwezigen elkaar goed. Als een kind lang verpleegd wordt ontstaat een band, zowel tussen ouders onderling als tussen ouders en personeel.

Zaterdag 18 november werden veertig kinderen herdacht. Kinderen die na een lang ziekbed zijn overleden, kinderen die verongelukt zijn, baby’s die vanaf de geboorte verpleegd zijn. “Voor sommige kinderen is dit de enige plek waar ze ooit geleefd hebben”, zegt Margrietha Reinders, pastor van de kinderkliniek. “Zij zijn nooit naar huis gegaan. Als ouders maak je hier dan een heel emotionele periode door. Ook als je kind een ernstige ziekte heeft, is dat natuurlijk zo. Je hele leven draait om wat er hier gebeurt met je kind. Daarom vinden wij dat de zorg niet ophoudt als een kind overlijdt. Een kind dat hier is overleden blijft voor altijd bij ons horen.”

Kaarsje
Het idee om herdenkingen te houden werd vijf jaar geleden door kinderpsycholoog Jaap Huisman opgepikt bij het amc. Sindsdien organiseren Margrietha Reinders en hoofd verpleging kinderoncologie Jenny Smink elk halfjaar een herdenking. Voor elk kind wordt een kaarsje aangestoken en de naam voorgelezen. De familie neemt een lievelingsbloem mee, die samen met de andere in een hele grote vaas gaat. Meegebrachte herinneringsbladen, met tekeningen, gedichtjes of foto’s, worden verzameld in een herinneringsboek. Er is muziek en er wordt voorgelezen, ook speciaal voor de aanwezige kinderen.
“Daar zijn we pas later mee begonnen, toen we inzagen dat je voor hen apart iets moet doen. Dus we lezen een verhaal voor van een rups die een vlinder wordt. Maar er is ook een plek waar ze kunnen spelen. En als de kinderen naar huis gaan krijgen ze van ons een klein ‘troostpoppetje’, dat ze bijvoorbeeld onder hun kussen kunnen leggen. Jenny maakt zelf voor al die poppetjes een heel mooi zakje.”

Niet religieus
Hoewel de herdenkingen plaatsvinden in de kapel, zijn ze meditatief, maar niet religieus van karakter. “Dat is een principiële keuze, want we willen dat iedereen zich op z’n gemak voelt.” Reinders is blij dat er langzamerhand ook wat meer moslims naar de bijeenkomsten komen. Vaak gaat het om de wat jongere, liberale gezinnen. Streng gelovige moslims spreekt het in het algemeen niet zo aan om op deze manier hun gestorven kinderen te herdenken. “We sturen uitnodigingen in het Arabisch en ziekenhuisimam Arslan Karagül ondertekent ze ook, maar Karagül zegt dat gelovige moslims hun eigen manier hebben om te rouwen, in de moskee en in de huiselijke kring. Dat respecteren we natuurlijk.”
Ook voor de medewerkers van de kinderkliniek zijn de herdenkingen belangrijk. Kinder ic, kinderoncologie, - neurologie en neonatologie sturen allemaal hun vertegenwoordigers. Reinders: “Niet alleen medisch personeel, maar ook de educatieve dienst, de psycholoog, het maatschappelijk werk en anderen. Daaraan zie je ook dat het helemaal is ingebed in de zorg. Kinderoncoloog Gertjan Kaspers zei dat ook heel mooi in zijn inaugurele rede: ‘Als je medisch gezien niets meer kunt doen, houdt de zorg voor mensen niet op.’”

 

                 © VU medisch centrum                   communicatie@VUmc.nl  23-11-2006 naar bovenkant pagina  naar het menu bij deze pagina